Drie maanden per jaar werkt Ans van der Valk in Delft als nachtverpleegkundige in de gehandicaptenzorg. De rest van het jaar is ze in Luxor, waar ze met haar partner het dagcentrum Ard el Amal opzette. Met haar jarenlange ervaring in de zorg en een groot netwerk in zowel Nederland als Egypte kent Van der Valk het zorgsysteem in beide landen van binnenuit.
Gepubliceerd in 2026/1 Over ziekte, zorg en genezing
Niet ver van Luxor, in de kleine plaats Al-Tod, ligt dagcentrum Ard el Amal. Vier dagen per week gaan kinderen uit de omgeving met een verstandelijke beperking hier naar school. Ook volgen zij er logopedie en fysiotherapie. Elke dag stipt om acht uur ’s ochtends vertrekt de bus vanuit Luxor naar Ard el Amal. Terwijl chauffeur Abdelrahman de bus door de ontwakende straten van Luxor rijdt, stappen overal op de route begeleiders en kinderen in. Ieder heeft zijn of haar vaste plek in de bus. Voorin bij het raam zit Rofaida, die graag naar buiten kijkt. Hanin zit bij haar moeder op schoot en de stoelen helemaal achterin de bus worden gevuld door een rijtje kinderen die elkaar met gekke bekken en een knuffel goedemorgen wensen. Eenmaal aangekomen op Ard el Amal verdelen de kinderen zich over de twee klaslokalen waar ze, nadat ze hun rugzakje aan de kapstok hebben gehangen, een werkje uitzoeken. Puzzels, boekjes en speelgoed liggen voor ze klaar. Ernaast zijn de lokalen van de fysiotherapeut en de logopedist. Op de binnenplaats kunnen ze rennen of spelen op de toestellen. Ook staat er een poppenkast, waarin begeleiders regelmatig verhalen voor de kinderen opvoeren.
Het dagcentrum is het geesteskind van de Nederlandse Ans van der Valk. Toen zij 25 jaar geleden naar Egypte kwam, werkte ze in Nederland als verpleegkundige in de gehandicaptenzorg. Het viel haar op dat ze in Egypte weinig kinderen met een beperking op straat zag. Dit gaf de aanzet om samen met haar partner Abdu dit project te beginnen. Het opzetten van het dagcentrum, het maken van de plannen, het werven van fondsen en het langzaam opbouwen van het centrum, heeft in totaal zo’n achttien jaar geduurd. Dat was soms wel spannend, vertelt ze: ‘Het dagcentrum zag er nog niet uit als een dagcentrum. Op zo’n moment moet je zeker zijn van je zaak en in jezelf en je doel blijven geloven om door te kunnen gaan. Om te durven denken: het komt goed. En telkens weer terug naar Nederland om geld te verdienen als verpleegkundige.’ Vier jaar geleden is het dagcentrum geopend, met vijf kinderen en twee begeleiders. Toen dat goed ging, is het tweede lokaal in gebruik genomen. Inmiddels zitten de twee lokalen en de bus helemaal vol. Van der Valk werkt nog drie maanden