Khalid Benhaddou (Gent, 1988) is imam, auteur en bruggenbouwer. Op achttienjarige leeftijd werd hij de jongste imam in Vlaanderen. Zijn werk reikt echter verder dan zijn imamschap: Benhaddou staat bekend als een belangrijke stem in het maatschappelijk debat in Vlaanderen en omstreken over onder andere radicalisering en diversiteit. ZemZem sprak met Benhaddou over zijn recenste boek De monsters van onze tijd en over zijn missie: bruggen slaan tussen werelden die vaak tegenover elkaar worden geplaatst, en bouwen aan een gedeeld verhaal dat mensen verbindt.
Gepubliceerd in 2025/2 Sektarisme ontrafeld.
Benhaddou groeide op in een Marokkaans gezin bij de Brugse Poort in Gent en hield zich naast school bezig met de koranschool en voetbal. Al op zijn achttiende mocht hij voorgaan in de moskee in zijn gemeenschap, een grote verantwoordelijkheid waar hij zich destijds niet volledig van bewust was. Daar begon hij serieus met zelfstudie en overwon hij ook zijn angst om voor een publiek te spreken. ‘In die tijd was er een schaarste aan mensen die in het Nederlands over de islam konden spreken, dus ik werd al snel opgemerkt door allerlei instanties en organisaties in Vlaanderen en Nederland.
‘Veel moslimjongeren zijn niet
vertrouwd met islamitische
filosofen’
Gaandeweg ben ik mezelf ook vragen gaan stellen: sta ik altijd achter de boodschappen die ik van jongs af aan meegekregen heb? Is dit de juiste methode? De islam zoals die onder andere in de Grote Moskee van Brussel werd overgebracht was vrij eenzijdig. Er was niet altijd ruimte om kennis te maken met de diversiteit binnen de islam. Via een vriend die in Egypte was gaan studeren, kwam ik erachter dat de vragen waarmee ik zat ook door islamitische filosofen werden besproken.’ Benhaddou vindt het jammer dat veel moslimjongeren niet vertrouwd zijn met islamitische filosofen, die schrijven over de intellectuele crisis in de islamitische wereld en hoe daaruit te komen.
‘Mensen zoals ik, met een migratieachtergrond, zitten vast tussen twee werelden die we niet van elkaar kunnen lostrekken en die een heel beladen geschiedenis met zich meedragen. Ik heb ervoor gekozen om deze twee werelden beter te gaan bestuderen. Hoe kunnen we het idee van de clash of civilizations – het idee dat er altijd een botsing zou moeten bestaan tussen deze culturen – overstijgen? Dat is namelijk een heel gevaarlijk narratief dat een selffulfilling prophecy wordt: als je constant vertelt dat je gaat botsen, ga je daarnaar handelen en zul je wellicht ook effectief botsen. Dus heel mijn missie is gericht op het dichter bij elkaar brengen van die werelden.’
Verder lezen? Bestel het nummer in onze webshop.
