Maarten Zeegers

Onwrikbare beelden

Enkele dagen geleden ontving ik op Facebook een vriendschapsverzoek van iemand met de naam ‘Syriër tot in de eeuwigheid’. Zijn profielfoto: een Russische MiG, met als achtergrond de vlag van de Baath-partij. Zonder twijfel een aanhanger van het regime van president Assad. Nadat ik zijn vriendschapsverzoek had geaccepteerd, kreeg ik direct een bericht. Het was Sami, de jongste van vijf broers uit een christelijke familie waar ik vier maanden lang vrijwel elke dag over de vloer kwam. Ik had hem bijna twee jaar niet gesproken.

M Samuel

Elk hoofd zijn eigen hoofdpijn

De revolutie in Egypte heeft van Samuel een nationale bekendheid gemaakt, vooral door haar optredens bij Pauw & Witteman. Op de dag dat de Egyptische president Mubarak aftrad stond ze in dit programma te buikdansen op de tafel. Dat was in februari 2011. Intense vreugde. Wat is daar nog van over? ‘Wie alleen naar de politieke realiteit kijkt, ziet inderdaad weinig reden tot optimisme,’ stelt Samuel. De meeste familieleden van Samuel in Egypte willen emigreren.

Paul Aarts

Wat iedereen moet weten over de Arabische Lente

Sommige daarvan hebben een specifieke invalshoek — zoals het belang van de economie, de rol van contrarevolutionaire krachten of van sociale media — terwijl andere juist een ‘helikopterbeeld’ schetsen van de turbulenties van de afgelopen anderhalf jaar (en vooral ook van wat daaraan voorafging). Met The Arab Uprising. The Unfinished Revolutions of the New Middle East behoort Marc Lynch (als blogger bekend onder de naam @abuaardvark) tot de laatste categorie. Het is een fraai, zeer leesbaar overzichtswerk, gestoeld op een grote mate van realisme.

Tahrir plein

De Arabische Lente als onvoltooid proces

De Arabische Lente kwam voor vele observatoren als een totale verrassing. Hoewel het precieze moment van een revolutie nooit kan worden voorspeld, is het verrassend dat de Arabische revoltes meestal worden omschreven als, en zelfs gereduceerd worden tot, een plotselinge uitbarsting van volkswoede en massaal protest. Wat startte op 17 december 2010 met de zelfverbranding van Mohamed Bouazizi wordt gezien als een ‘event’, een plotselinge hevige verstoring op de lineaire tijdslijn van de geschiedenis.

Arabic

Tussen Kuifje en kamergeleerde

Het staat vol aantekeningen in potlood en rode en gele markeringen. Hij kijkt me aan: ‘Hoe is het Arabisch gemaakt?’ Ik twijfel: de tabel achterin is duidelijk handgeschreven, maar de grotere stukken tekst en de bladzijden vol analytische schema’s van verbindingen tussen lettercombinaties zien er strak uit. ‘Gezet?’ opper ik aarzelend. Milo grijnst. ‘Mis! De rest van het boek is getypt. Als het Arabisch gezet was, zou de rest het ook zijn. Getypt is het ook niet, want typemachines voor Arabisch schrift hebben nooit ruq’ah kunnen schrijven.

Wij zijn Arabieren

Liefde in tijden van dictatuur

De lezer heeft dan al tweederde van Wij zijn Arabieren. Portret van ondoordringbaar Syrië achter de rug. Vanwege de protesten in het land moet Zeegers nu iedere maand zijn visum verlengen. Voorheen was dat eens in de drie maanden. In juli 2011 gaat het mis. Zeegers wordt in Syrië tot ongewenst vreemdeling verklaard. In het geheim bericht hij al maanden over de opstand voor NRC Handelsblad en de Standaard. Op het hoofdkwartier van de Syrische marechaussee mag hij van de adjudant één telefoontje met een vriend plegen om een ticket te regelen.

Akram Antaki

‘We hebben ons eigen volk onderschat’

Akram Antaki is misschien niet het meest voor de hand liggende gezicht van de Syrische revolutie. Ook zou hij zich erg ongemakkelijk voelen bij aanduidingen als ‘intellectuele vader van de revolutie’. Een revolutie die hij helemaal niet verwacht en gewild had. Tot drie maanden na de eerste demonstraties pleitte hij, als zo velen, voor een pad van hervormingen en dialoog. Hij is eerder verbaasd over wat er gebeurt in Syrië. Ik ontmoette Antaki voor het eerst in 2008, toen ik als teamleider Midden-Oosten van het net gefuseerde IKV Pax Christi Syrië bezocht.