© Michael Dehaspe

De droom van een zo groot mogelijk Israël

Op vijf juni 1967 brak de Juni-oorlog uit. In zes dagen tijd versloeg Israël de gecombineerde Arabische legers en veroverde het de Palestijnse gebieden, de Egyptische Sinaïwoestijn en de Syrische Golanhoogte. Deze oorlog vormde een kentering in het Israëlisch-Palestijns conflict. Israël had nu de controle over heel historisch Palestina verkregen en werd een bezettende macht. Visionaire critici zoals de Israëlische hoogleraar Yeshayahu Leibowitz voorspelden dat de bezetting de kanker van Israël zou worden.

Bezoek van Arthur James Balfour aan Tel Aviv.

De Balfour-verklaring als oorsprong van het Arabisch-Israëlische conflict

Wie het Palestijns-Israëlisch conflict en het onvermogen van de betrokken partijen hier een oplossing voor te vinden wil begrijpen, zal op zoek moeten gaan naar de basisingrediënten die eraan ten grondslag liggen. Eén van de belangrijkste is ongetwijfeld de Balfour-verklaring uit 1917, waarin de Britse regering beloofde zich na de Eerste Wereldoorlog sterk te zullen maken voor een Joods tehuis in Palestina.

1917&1967

De erfenis van 1917&1967

Ligt in de Balfour-verklaring de oorsprong van het Israëlisch-Palestijns conflict? Afgelopen november was het precies honderd jaar geleden dat de Britse regering van Balfour-verklaring uitvaardigde, waarmee het haar steun uitsprak voor de vestiging van een ‘Joods nationaal tehuis’ in Palestina. Daarnaast was het vijftig jaar geleden dat Israël in 1967 de West Bank, de Gaza strook en Oost-Jeruzalem bezette. De twee historische momenten zijn onverminderd actueel en vormen een integraal onderdeel van de springlevende erfenis van Europees kolonialisme in het Midden-Oosten. Wat waren de Britse belangen in 1917? Wat is de balans van vijftig jaar bezetting? En was 1967 nu werkelijk een scharnierpunt van de Arabische geschiedenis?

gate48

Land van de wolf

Mijn feministische en linkse geest heb ik te danken aan het Israëlische leger. Zes maanden op een kantoor van een gevechtseenheid hebben meer invloed gehad op mijn wereldbeschouwing dan welke pedagogische instelling ook, zowel ervoor als erna. Mijn persoonlijke wraak op dat seksistische, machtsbeluste apparaat nam ik ruim tien jaar geleden, toen ik de eerste tentoonstelling van Breaking the Silence[1] naar Amsterdam bracht.[2] Deze organisatie bestond toen nog maar kort en had pas besloten haar verhaal ook buiten Israël te gaan vertellen.