'' ''

Tussen oude en nieuwe Arabische dichtkunst

De taal waarin de poëzie uit de pre-islamitische periode is overgeleverd, is overal dezelfde, zo schrijft J.-M. Abdel-Jalil in zijn Brève histoire de la littérature arabe.[1] Ondanks alle dialectverschillen tussen de stammen en regio’s van het Arabische gebied was er een gemeenschappelijke literaire taal. Het lijkt erop dat de taal in de pre-islamitische periode reeds was vastgelegd en goed bekend was en dat ook de kaders van deze poëzie van oudsher vast stonden.

0 reacties
seks en de citadel

Stand van seksuele zaken

De westerse TV-kijker zag toen opeens dat er ook gewone mensen in die contreien leefden, zij het ietwat morrend, want de vastgeroeste vooroordelen moesten, voor heel even, opzij gezet worden. El Feki beschrijft in het boek de ervaringen en gesprekken die ze had tijdens haar vijfjarig onderzoek naar de bedgeheimen van ‘de Arabier’. Eenduidig blijkt het antwoord niet: niet alleen tussen de landen onderling zijn er verschillen, maar ook tussen inwoners van een land. Zaken als opleiding, sociale klasse en onderwijs spelen hierbij een rol.

0 reacties
Klassiek-Arabische poëzie

Klassiek-Arabische poëzie

Iedereen die wel eens de culturele bijlage van een Arabische vrijdagskrant heeft ingezien, kan er niet omheen: poëzie leeft in de Arabische wereld. Dat wil niet zeggen dat andere kunstvormen geen bloeiend bestaan leiden in het Midden-Oosten, maar muziek, films, theater en beeldende kunst hebben nooit de status verworven die po- ezie al van oudsher geniet onder Arabieren. Daarom biedt dit nummer van ZemZem een themakatern over klassiek-Arabische poëzie, wel het collectieve geheugen van de Arabische volken genoemd, zoals Gert Borg uitlegt in zijn inleidende artikel.