'' ''

Het favoriete boek van Djûke Poppinga

In dit artikel werd uitgebreid verslag gedaan van de nadwa, de discussiebijeenkomst, waar de genomineerde romans werden besproken. Dat artikel was voor Poppinga de aanleiding om haar keuze te veranderen, want, mailde ze, ‘ik ben het namelijk helemaal niet eens met de interpretatie die ik in ZemZem las.’ Wanneer Djûke Poppinga een dergelijke uitspraak doet, kun je die beter serieus nemen. Als een van de meest vooraanstaande vertalers van Arabische literatuur naar het Nederlands, is ze een autoriteit op het gebied van de Arabische roman.

Olie

Brandstof voor onafhankelijkheid?

In een zwaar beveiligd sushirestaurant in Sulaimaniya, Noord-Irak, ontmoet ik in november 2013 Ahmed Mufti voor het eerst. Mufti is een Iraakse Koerd die werkt voor het ministerie van Olie van de Koerdische regionale overheid. Ik spreek hem over het belang van de olievoorraden voor de Koerdische strijd voor onafhankelijkheid. Mufti blaakt van optimisme en bij ons afscheid raadt hij me aan vooral het nieuws te volgen. ‘Want er zijn interessante tijden op komst,’ voegt hij er raadselachtig aan toe.

seks en de citadel

Stand van seksuele zaken

De westerse TV-kijker zag toen opeens dat er ook gewone mensen in die contreien leefden, zij het ietwat morrend, want de vastgeroeste vooroordelen moesten, voor heel even, opzij gezet worden. El Feki beschrijft in het boek de ervaringen en gesprekken die ze had tijdens haar vijfjarig onderzoek naar de bedgeheimen van ‘de Arabier’. Eenduidig blijkt het antwoord niet: niet alleen tussen de landen onderling zijn er verschillen, maar ook tussen inwoners van een land. Zaken als opleiding, sociale klasse en onderwijs spelen hierbij een rol.

Asis

Op zoek zonder verloren te zijn

'Het is geen wedstrijd. Mijn Berberidentiteit krijgt niet de bronzen medaille.' Asis Aynan (1980) schiet in de lach. De vraag was waarom hij zich op de achterflap van zijn debuut uit 2007, de verhalenbundel Veldslag en andere herinneringen, zich een katholieke, islamitische Berber noemde. In die volgorde. Aynan, geboren en getogen in Haarlem: 'Het zaait misschien verwarring. Maar het is heel simpel. Ik heb op een katholieke basisschool gezeten en ik ben gevoelig voor tradities. Dat is de katholiek in mij.

'' ''

De Amazighrenaissance in Noord-Afrika

De Imazighen (meervoud van Amazigh) zijn de oorspronkelijke inwoners van Noord-Afrika (ook bekend als Tamazgha), een gebied waar Tamazight (Amazightaal of -talen) wordt gesproken en dat zich in de Oudheid uitstrekte van de Canarische Eilanden tot in Egypte, en van de Middellandse Zee tot aan de Sahel. Noord-Afrika werd in de Oudheid opgesplitst in drie regio’s, die Mauretanië (westelijk deel), Numidië (centrum) en Libië (oostelijk deel) werden genoemd. Het grootste deel van de huidige Noord-Afrikaanse bevolking stamt af van de Imazighen.

Rif

Abdelkrim: held van de Rif

Er wordt geen ruimte geboden aan regionale, religieuze of culturele diversiteit, behalve als die als instrument gebruikt kan worden om Marokko neer te zetten als een tolerant land. Dat is af en toe knap lastig, want Marokko is juist een heel pluralistisch land en veel Marokkanen zouden dit pluralisme graag weerspiegeld zien in de media, in de literatuur en in onderwijsmethodes. Om tegemoet te komen aan de groeiende vraag naar aandacht voor de taal en de cultuur van de Imazighen (Berbers) liet koning Mohamed VI het IRCAM oprichten, het Koninklijk instituut voor Amazighcultuur in Marokko.

saq al-Bambu

Een literaire nadwa

De Internationale Prijs voor Arabische Fictie wordt ondersteund door de Booker Prize Foundation. Deze stichting adviseert de organisatoren in het bijzonder op het gebied van het jureringsproces, maar de prijs zelf is volledig onafhankelijk van de Man Booker Prize. Iedere uitgeverij kan maximaal drie boeken inzenden, waarna de jury allereerst een longlist van twintig boeken samenstelt, en vervolgens een shortlist van zes.

'' ''

Read My World

In de uitleiding bij Een middag in Bruay, een bundeling essayistische reisverslagen van Cees Nooteboom uit 1963, zet de journalist W. L. Brugsma uiteen wat de waarde is van de columnist Cees Nooteboom. ‘Mijn vriend Nooteboom ontleent aan zijn schrijverschap de overtuiging dat politiek een produkt is van hetgeen er beneden in het overzichtelijke rijk van het alledaagse leven, slapen, doen en nalaten, gebeurt.’ De columns van Nooteboom lijken in weinig op de enorme stroom meningen die hele volksstammen columnisten tegenwoordig dagelijks over ons uitstorten.