Wij zijn Arabieren

Liefde in tijden van dictatuur

De lezer heeft dan al tweederde van Wij zijn Arabieren. Portret van ondoordringbaar Syrië achter de rug. Vanwege de protesten in het land moet Zeegers nu iedere maand zijn visum verlengen. Voorheen was dat eens in de drie maanden. In juli 2011 gaat het mis. Zeegers wordt in Syrië tot ongewenst vreemdeling verklaard. In het geheim bericht hij al maanden over de opstand voor NRC Handelsblad en de Standaard. Op het hoofdkwartier van de Syrische marechaussee mag hij van de adjudant één telefoontje met een vriend plegen om een ticket te regelen.

Akram Antaki

‘We hebben ons eigen volk onderschat’

Akram Antaki is misschien niet het meest voor de hand liggende gezicht van de Syrische revolutie. Ook zou hij zich erg ongemakkelijk voelen bij aanduidingen als ‘intellectuele vader van de revolutie’. Een revolutie die hij helemaal niet verwacht en gewild had. Tot drie maanden na de eerste demonstraties pleitte hij, als zo velen, voor een pad van hervormingen en dialoog. Hij is eerder verbaasd over wat er gebeurt in Syrië. Ik ontmoette Antaki voor het eerst in 2008, toen ik als teamleider Midden-Oosten van het net gefuseerde IKV Pax Christi Syrië bezocht.

De binnenplaatsje van Amna Suraka, waar artillerie staat tentoongesteld

De complexiteit van het herdenken van oorlog

De sculpturen in het nationale museum representeren het lijden en de verschrikkelijke levensomstandigheden van de overwegend mannelijke gedetineerden die in het gebouw gevangen zaten. In de vrouwenafdeling van de gevangenis treft men enkel een sculptuur van een vrouw aan. Deze vrouw staat in een hoek van de cel en is gekleed in rafelige traditionele Koerdische klederdracht. Aan haar been klampt zich een kind vast.

Muskistraat, Caïro

De Egyptisch-joodse krant al-Shams over nazisme en antisemitisme

De auteurs van al-Shams spiegelden de opkomst van het nazisme en de toenemende Jodenvervolging in Europa aan hun idealistische visie op de positie van joden in het Arabische Oosten. De Arabische taal en cultuur vormden volgens hen een verbindende factor tussen joden, moslims en christenen in Egypte en het Midden-Oosten en een belangrijke sleutel tot modernisering en integratie. Met deze visie formuleerden de schrijvers ook een reactie op de opkomst van radicale nationalistische bewegingen die de loyaliteit van joden aan Egypte in twijfel trokken.

Jozef als slaaf verkocht, Takiyya Muawin al-Mulk, 1879, Kermanshah, Iran

Het Jozefverhaal en de Perzische mythe van de wijnbouw

​De Joodse, Griekse, Arabische en Perzische culturen putten alle uit dit gedeelde Midden-Oosterse erfgoed. Hier wijs ik op de opvallende overeenkomsten tussen het verhaal van Jozef, zoals bekend uit Bijbel en Koran, en een mythe over de wijnbouw uit de Perzisch-islamitische wijnpoëzie. De parallellen tussen het Jozefverhaal en deze wijnmythe leiden tot de volgende vraag.

gate48

Land van de wolf

Mijn feministische en linkse geest heb ik te danken aan het Israëlische leger. Zes maanden op een kantoor van een gevechtseenheid hebben meer invloed gehad op mijn wereldbeschouwing dan welke pedagogische instelling ook, zowel ervoor als erna. Mijn persoonlijke wraak op dat seksistische, machtsbeluste apparaat nam ik ruim tien jaar geleden, toen ik de eerste tentoonstelling van Breaking the Silence[1] naar Amsterdam bracht.[2] Deze organisatie bestond toen nog maar kort en had pas besloten haar verhaal ook buiten Israël te gaan vertellen.